موسیقی

در موسیقی سازی ، انواع سازهای محلی از جمله قیچک، بانچو، رباب، نی، دایره، سرنا ، ساز و دهل (دروکل)، تنبور، کوزه و دهلک استفاده می گردد که توسط هنرمندان بومی در منطقه ساخته می شود.

در کنار موسیقی آوازی و مقامی که برگرفته از احساسات مردم است ردیف ها و آوازها به صورت دو بیتی ها (سیتکها) ربایی ها، لالایی ها به مناسبت های مختلف اجرا می گردد.

در فرهنگ سیستانی نوعی رقص وجود دارد که از آن به عنوان ( چوب بازی ) یاد می شود. چوب بازی ریشه هایی کهن در فرهنگ سیستانیان دارد و با وجود دگرگونی زندگی اجتماعی و قرارگیری در دوران گذار از زندگی سنتی به جدید همچنان طرفداران خود را دارد و در فرهنگ شادمانی مردم سیستان جایگاه والای خود را حفظ کرده است. از جمله کهن ترین رقصهای حماسی کشور، رقص شمشیر سیستانی است. سیستانیان از دیر باز به جنگ آوری و سلحشوری و دلیری شهره بودند برای حفظ آمادگی دفاعی خود پس از پوشیدن لباس رزم محلی و حمایل کردن شمشیر و بستن بر دستار سر به رقص دایره ای وار که با حرکات موزون و حرکات نمایشی جنگ شمشیر همراه است می پرداختند.

در بلوچستان رقصهای متفاوتی از قبیل (دو چاپی, سه چاپی , لتکی, کوپکو و.....) وجود دارد. موسیقی این رقصها بخش مهمی از مراسم عروسی را در بر میگیرد بغیراز رقصهای ذکر شده در بلوچستان با مراسمی مواجه میشویم که ( لیوا ) نام دارد. این مراسم به جشنها و مراسم شاد مربوط ا ست و توسط سرنا و دهل ولیوا و یک دهل کوچکتر اجرا میشود.


۲۶ مهر ۱۳۹۳ ۱۱:۳۳